Boekbespreking: kunnen games ons gelukkiger en socialer maken?

Gamers hebben niet de beste reputatie. Liefhebbers van games worden nog wel eens gezien als fanatiekelingen die zoveel mogelijk hun vrije tijd wijden aan het afschieten van zombies of het voltooien van epische queesten in een fantasiewereld. De woorden ‘verslaving’ en ‘escapisme’ worden steeds vaker in combinatie met (online) games genoemd.

Games zijn geen tijdverspilling!

Een typerend praktijkvoorbeeld van deze opvatting voltrok zich een aantal weken geleden in een restaurant. Toen het gesprek op ‘hardcore’ games kwam, vroeg een jongen met een licht spottend lachje aan een (vrouwelijke) gameliefhebber of zij soms ook World of Warcraft speelt. Zij beaamde dit. Volgde de vraag of zij er zoals velen aan verslaafd is. ‘Speel je dat dan 24/7?’ De gamer in kwestie zuchtte even diep. Nee, zij speelt WoW niet constant en ja ze heeft gewoon een sociaal leven ernaast.

Dit gesprek is een perfecte illustratie van het heersende (maatschappelijke) beeld over gamers. Jane McGonigal wil deze hardnekkige opvatting tegengaan met haar boek Beter dan echt: hoe games ons gelukkiger, slimmer en socialer maken. Gamen is namelijk geen tijdverspilling, zo redeneert zij. Sterker nog, (online) spellen en gametheorie kunnen ons zelfs helpen om de wereld te verbeteren.

Portal, een singleplayer actie- en puzzelgame.

In haar boek wil McGonigal een theoretisch kader ontwikkelen. Met dit kader zouden we nader kunnen bepalen hoe games onze levens gaan beïnvloeden. Beter dan echt is bedoeld voor gamers en iedereen die op een dag gamer zal worden. Bijna iedereen op aarde dus, volgens de schrijfster.

De gebrekkige werkelijkheid

McGonigal valt meteen met de deur in huis. De werkelijkheid is kaduuk en games moeten hem gaan repareren. Alles wat we hebben geleerd over gamedesign zou moeten worden ingezet om te verhelpen wat er schort aan de werkelijkheid. En dat is nogal wat. De werkelijkheid is deprimerend, we vervelen ons dood en verspillen ons leven. Games kunnen echter tegemoet komen aan onze echte behoeftes.  De schrijfster voorziet games die depressie, overgewicht en zelfs klimaatverandering of armoede tegengaan.

‘Dit klinkt misschien ongeloofwaardig,’ merkt McGonigal op. Aanvankelijk is dat bij mij zeker het geval. Allemaal leuk en aardig hoor, maar kunnen games echt voor wereldvrede zorgen?

Maar toch, het enthousiasme van McGonigal werkt aanstekelijk. Ze is overtuigd van haar zaak en ze werkt voorbeelden uit met onderzoeksresultaten. Wanneer mensen de kenmerken van games toepassen op hun eigen leven, dan zullen saaie of vervelende werkzaamheden meteen een stuk plezieriger en uitdagender worden. Die vier algemene kenmerken zijn:

  1. Het doel oftewel het specifieke resultaat waar spelers naartoe werken;
  2. De regels die de speler beperkingen opleggen op weg naar het doel;
  3. Het terugkoppelingssysteem dat spelers meldt hoe ver ze gevorderd zijn op de weg naar hun doel;
  4. De vrijwillige deelname die eist dat alle spelers bewust instemmen met het doel, de regels en de terugkoppeling.

Deze kenmerken stimuleren de creativiteit en het strategisch denken,  motiveren om door te gaan en creëren overeenstemming om samen te spelen.

Chore wars

Mcgonigal beschrijft op laagdrempelige wijze hoe wij deze kenmerken kunnen implemeteren in ons eigen leven. Zo schetst ze hoe haar huis schoner dan ooit is door de game Chore Wars. Je stelt een team samen – of dit nu thuis is of op het kantoor – van mythische wezens. Voor ieder huishoudelijke klus die je doet, krijg je punten. Een werkje als de wc schoonmaken levert doorgaans meer beloning op dan de afwasser leeghalen. Hoe meer punten je verzamelt, hoe uitgebreider en fancier je avatar eruit gaat zien. Het doel is om de meeste punten van je team bij elkaar te sprokkelen.

Mcgonigal illustreert hoe tussen haar en haar man een strijd ontstaat om de ander voor te zijn in huishoudelijke klussen. Het leidt er zelfs toe dat de wc-borstel wordt verstopt.  Chore Wars heeft een duidelijk doel (punten) en regels, je punten en je avatar dienen als terugkoppelingssysteem en de vrijwillige deelname zorgt voor motivatie.  Mcgonigals huis is naar eigen zeggen schoner dan ooit.

Chore Wars, een manier om vervelende dagelijkse klusjes tot een game te verheffen.


Het evangelie van McGonigal

Het enthousiasme van McGonigal heeft mij deels over de streep getrokken. De tekst leest als een motivational speech. Hierdoor komt de passie duidelijk naar voren, maar de schrijfster herhaalt veel en gaat te lang door op voorbeelden. Daarnaast schrijft ze voor mijn smaak iets te veel in spreektaal en is de structuur van de tekst soms rommelig.

Haar liefde voor games zorgt er ook voor dat McGonigal games bijna een heilige status toeschrijft. Zo erg, dat het soms gaat tegenstaan. Gamers zijn helden die de gebrekkige werkelijkheid zullen fixen. Je zou kunnen beargumenteren dat dit een Amerikaans boek betreft, waardoor een bepaald overenthousiasme misschien onvermijdelijk is. Maar als je recensies leest op bijvoorbeeld Goodreads, merk je dat ook Amerikanen de ‘cheerleader stijl’ soms een stap te ver vinden gaan. McGonigal doet soms te makkelijk grote beweringen en bagatelliseert de werkelijkheid teveel, waardoor ik mij niet altijd aangesproken voelde.

Ik ben enthousiast over haar ideeën om door middel van gametheorie jezelf meer uitdagingen te stellen in het leven. Waarom zou je saaiere klussen niet eens benaderen als een game? De mens kan waarschijnlijk wel gelukkiger worden van games, tot op een zekere hoogte. Ik ben ook veel minder cynisch over de suggestie dat er games komen die een crisis zouden kunnen voorspellen. Mcgonigal negeert misschien wel dat er ondertussen toch veel mensen zijn die games juist gebruiken om de werkelijkheid te ontvluchten en niet om hem beter te maken.

Beter dan echt is een vlot geschreven boek dat over het algemeen prettig leest. Wanneer je je afvraagt hoe je je werk en leven meer uitdagend kunt maken, je nieuwsgierig bent hoe games ons kunnen helpen bij de grote wereldproblemen, of gewoon wanneer je games leuk vindt, dan raad ik dit werk van harte aan!

Advertenties

Over Yolanda de Haan

Tekstschrijven | Redactie | Literatuurwetenschapper | Cultuurwetenschapper | Taalpurist | Muziek | Theater | Film | Nostalgisch | Schrijft en ontvangt graag brieven | Houdt van taart en Scandinavië
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, Recensie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s