Adelle Waldman: ‘Het liefdesleven van Nathaniel P.’

Nate Piven heeft het voor het uitkiezen. Na zijn eerste boekcontract komt het werk vanzelf op hem af, net als de vrouwen. Adelle Waldman weet Nates visie op vrouwen genadeloos en bijna letterlijk bloot te leggen. Hoe hij steeds weer meent niet oppervlakkig en niet stereotiep te zijn maar juist aandacht en geduld te hebben. Weergaloos spel met de liefde rond de vraag: waar kiest hij voor? Of beter: voor wie?

‘We kunnen goddomme zo in Sex and the City.’ Daarmee omschrijft hoofdpersoon Nate kort en krachtig mijn leeservaring tot dan toe. Ik zie voor me hoe Nate, net als Carrie in bovengenoemde serie, achter zijn laptop zit en zijn date avonturen, denkwijze over vrouwen en filosofie optekent. En zijn bewogen (letterlijk en figuurlijk) liefdesleven en denkwijze willen me de eerste honderd pagina’s maar niet echt boeien.

Op achterflap belooft Lena Dunham (van de populaire serie Girls)dat je van dit boek moet lachen en dat je koude rillingen van herkenning krijgt. Dit heeft het boek bij mij helaas niet waargemaakt. Misschien omdat ik weinig herkenningspunten heb en ik niets weet van het milieu in Brooklyn, waar zowel het boek als de tv-serie zich afspelen. Misschien omdat ik een denkwijze die gebaseerd lijkt op hypocrisie en oppervlakkigheid wel interessant vind om te lezen, maar niet 300 bladzijden lang.

Het liefdesleven van Nathaniel P
Tegelijkertijd ontleedt schrijfster Adelle Waldman hoofdpersoon Nate en zijn vriendenkring op knappe en ingenieuze wijze. Je merkt aan haar schrijfstijl niet dat dit een debuutroman is. Waldman lijkt Nate beter te kennen dan hij zichzelf begrijpt, en dat is goed gedaan. Het boek is een scherp psychologisch portret waarin de schrijfster de hypocrisie van Nate onverbiddelijk verbeeldt.

Holle pretentie van intellectuele elite
En na die honderd bladzijden begon ik langzaam meer te waarderen hoe Waldman de jonge, literaire en intellectuele groep mensen op ironische wijze omschrijft. Ze laat de gaten in hun denkwijze zien en toont haarscherp hun holle pretentie en semi-intellectuele gesprekken. Ondertussen heeft deze hoogopgeleide en cultureel verantwoorde groep weer kritiek op yuppen. Het deed me denken aan hoe er met dedain wordt gesproken over de wildgroei aan hipsters.

Een goed voorbeeld hoe Waldman de hypocrisie in Nates gedachtengang blootlegt zonder er expliciet een oordeel over te vormen is de volgende alinea:

‘In wezen had Nate hart voor de mensheid […]. In theorie stond hij positief tegenover de beperkingen van anderen: je moest rekening houden met diepliggende oorzaken, de enorme barrières die door stupiditeit werden opgeworpen […]. Maar als hij de microscoop scherper stelde, namen mensen in zijn optiek steeds onaantrekkelijkere vormen aan. Ze kwamen hebberig op hem over, armetierig, hypocriet, vol zelfbedrog. Seks, de seksuele impuls was een lokmiddel – een illusie bekokstoofd door een dierlijk organisme dat er alleen maar op uit was om zichzelf in stand te houden.’

Nate is op stoom en gaat geëngageerd verder: ‘De make-up, de kapsels, […] de wellevende ijdelheid en de beschermlaag van de jeugd en succes en zelfs vriendelijkheid – dienden die niet alleen maar om het trieste, onzekere ‘ik’ dat eronder zat te verdoezelen? Het was geen vrouwenhaat.’

Voor wie is dit boek?
Ik heb het boek niet uitgelezen. Deels door tijd, maar ook omdat het lezen moeizaam vorderde. Zodra Hannah in zijn leven komt, brengt zij ook een relativerende tegenstem met zich mee die voor zowel Nate als voor mij als een verademing voelde. Dit boek is het niet helemaal voor mij. Lezers die het juist interessant vinden om in de gedachten te kijken van een persoon die ver van hen af staat, die van ironie houden, die juist kunnen lachen om de scherpe weergave van de pretentieuze gesprekken, mensen die de rauwheid van een serie als Girls juist aanstaat, die moeten eens een gok wagen met dit boek.

Lees ook wat andere bloggers van dit boek vonden.

Het liefdesleven van Nathaniel P verscheen eerder in 2014 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam.

Deze boekbespreking is onderdeel van ‘Een perfecte dag voor literatuur‘, een leesclub voor bloggers die graag lezen wat onder ‘literatuur’ wordt verstaan. Ik dank hierbij uitgeverij Nieuw Amsterdam voor dit recensie-exemplaar.

Advertenties

Over Yolanda de Haan

Tekstschrijven | Redactie | Literatuurwetenschapper | Cultuurwetenschapper | Taalpurist | Muziek | Theater | Film | Nostalgisch | Schrijft en ontvangt graag brieven | Houdt van taart en Scandinavië
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, Een perfecte dag voor literatuur, Literatuur, Not Just Any Book, Recensie, Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Adelle Waldman: ‘Het liefdesleven van Nathaniel P.’

  1. missmanjo zegt:

    Jij verwoordt precies mijn gedachten en ik vind het knap dat jij ook nog inhoudelijk op het boek in kunt gaan. Ik kon dat niet meer opbrengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s