De kracht van het korte verhaal

Een vrouw kijkt je recht aan, een ondeugend lachje speelt rond haar lippen. Je loopt verder. Afgewende gezichten, twee mannen die een geanimeerd gesprek houden in een café. Een verlaten en verwaarloosde ruimte, gehuld in schaduwen. Je ziet bouwvakkers op de werkplaats, een man in pak die fronsend over straat loopt. Je vraagt je af wat hun verhaal is. Wat speelt er achter die brutale oogopslag? Welke gedachten zorgen voor die frons? Waar komen deze mensen vandaan, en waar gaan ze heen? Wie heeft ooit in die ruimte geleefd, gelachen, gedroomd; welke verhalen hebben zij daar voor zichzelf geschreven?

Wanneer ik een fototentoonstelling bekijk, zijn dit de vragen die door mijn hoofd schieten. Foto’s vertellen heel veel en tegelijkertijd niets. Context en betekenis zijn prettig, maar het wordt interessant wanneer je bedenkt dat in zo’n vastgelegd stukje leven een oneindige voorraad aan verhalen verborgen zit. Je hoeft niet altijd het ‘waarom’ en ‘wat’ te weten, bedenk dat er vooral zelf bij.

Sanneke van Hassel_Hier blijf ik

Dat is wat Sanneke van Hassel doet in Hier blijf ik (2014). Een jaar lang liet zij zich inspireren door nieuwe stadsbeelden van Rotterdam, gemaakt door jonge fotografen voor de stadsexpositie De Kracht van Rotterdam. Bijna iedere week koos ze een foto en schreef ze er een verhaal bij. De fotograaf en locatie waren haar niet bekend. De verhalen zijn kort en veel foto’s zijn rauw en uit het leven gegrepen, letterlijk een momentopname. Enkele zijn juist heel gestileerd en doen haast denken aan een schilderij van Edward Hopper.


Omdat de verhalen zo kort zijn, is er geen tijd – of eerder ruimte – te verspillen. De impact is groot, het verhaal komt snel binnen. Dit doet de schrijfster op een kunstige manier. Waar vluchtigheid een gevaar zou kunnen zijn, haalt Sanneke van Hassel alles uit de ruimte die zij heeft en trekt ze de lezer, mij in ieder geval, heel snel ieder nieuw scenario in. De taal ademt telkens een ander persoon, een ander leven en andere gedachten.

De combinatie van bijna beeldvullend fotomateriaal met de korte verhalen maken het een boek dat ik nog vaak zal doorbladeren. Het perfecte literaire koffietafelboek, eigenlijk. En perfect voor interdisciplinaire (literatuur)festivals.

Foto van Eli Dijkers voor 'De Kracht van Rotterdam'. (2013)

Foto van Eli Dijkers voor ‘De Kracht van Rotterdam’. (2013)

Ik wil afsluiten met een uitdaging. Kijk eens naar dit beeld en bedenk je eigen verhaal erbij. Misschien dat ik het zelf ook nog wel aandurf. Welke verhalen zitten er in dit beeld? Ik ben benieuwd.

Lees ook wat andere bloggers van dit boek vonden.

Hier Blijf Ik verscheen in 2014 bij uitgeverij De Bezige Bij.

Deze boekbespreking is onderdeel van Een perfecte dag voor literatuur, een leesclub voor bloggers die graag lezen wat onder ‘literatuur’ wordt verstaan. Ik dank hierbij uitgeverij De Bezige Bij  en Cathelijne Esser van Een perfecte dag voor literatuur voor dit recensie-exemplaar.

Advertenties

Over Yolanda de Haan

Tekstschrijven | Redactie | Literatuurwetenschapper | Cultuurwetenschapper | Taalpurist | Muziek | Theater | Film | Nostalgisch | Schrijft en ontvangt graag brieven | Houdt van taart en Scandinavië
Dit bericht werd geplaatst in Een perfecte dag voor literatuur, Literatuur, Recensie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s