Soms zit iets kleins de grote goede dingen in de weg

Hoe vormen verhalen de herinnering aan iemand? In hoeverre (ver)vormen andermans herinneringen jouw beeld, jouw verhaal, van diegene? Met deze vraagstukken wordt Mila in De grote goede dingen geconfronteerd.

Mila Rademaker verliest haar vader al op jonge leeftijd. Het beeld van haar vader wordt gevormd door haar eigen herinneringen, maar vooral door de verhalen die ze van zijn vrienden en kennissen hoort. Wie is haar vader, Just Rademaker, nu eigenlijk? Wat gebeurt er wanneer die verhalen botsen met het beeld dat Mila zo zorgvuldig van hem had opgebouwd? Kan zij nog wel een eigen identiteit vormen, met een overleden vader die zo’n grote persoonlijkheid en een muzikale erfenis achterlaat, met zijn vrienden die hem in Mila weerspiegeld hopen te zien?

Grote goede dingen

In De grote goede dingen gaan Mila en Don, de beste vriend van haar vader, op zoek naar de violofoon van Just Rademaker. Dit instrument wordt in het bijzijn van een verbaasde Mila gehaast uit het appartement van Don gehaald, met de mededeling dat Don alles wel uit zal leggen. Don weet echter van niets en vlamt van woede. Het instrument heeft blijkbaar flinke (emotionele) waarde. Wie heeft de violofoon meegenomen en waarom? Mila en Don ondernemen een zoektocht, die hen via Ruigoord naar Israël voert.


De zoektocht naar de violofoon lijkt uiteindelijk symbolisch. In Israël leert Mila haar vader los te laten. Daardoor kan ze ook het gevoel loslaten dat anderen een echo van haar vader in haar proberen te zien en dat zij daar niet aan kan voldoen. Mila kan nu zichzelf zijn, in plaats van iemand die haar vader zou verachten:

‘[…] de mensen die zich anders voordoen dan ze zijn deugen niet. De mensen die glimlachen om een wit voetje te halen, de mensen die een stap opzij zetten voor iemand boven hun stand, de mensen die zich inhouden omdat het beleefd is, de mensen die proberen uit de weg te gaan omdat het makkelijk is.’

Omdat Mila een groot deel van de tijd zich inhoudt en bewust op de oppervlakte blijft, geldt hetzelfde voor de roman. In mijn beleving tenminste. Een deel van mijn leeservaring komt overeen met een uitspraak van Mila:

‘Als ik nergens echt aan bijdraag, maak ik ook nergens echt deel van uit. Ik ben uit te wissen. De kunstenaars, de schrijvers en de muzikanten, ik begrijp ze niet. Waarom ze zo nodig herinnerd willen worden. Is het niet een veel prettiger idee om niets achter te laten in plaats van iets? Ik wil zo min mogelijk voetsporen achterlaten.’

De grote goede dingen is zeker niet uitwisbaar. Maar zolang Mila gelooft dat zij uitwisbaar is, werkt dit door in haar gedachten, haar visie en dus uiteindelijk wat je als lezer voor ogen krijgt. Daardoor blijft het geheel niet helemaal hangen. Het laat weinig voetsporen achter. Tegelijkertijd springen daardoor een paar momenten eruit. Dit zijn vooral Mila’s eigen herinneringen aan haar vader, het moment waarop alles voor anders werd en richting het einde. Wanneer Mila haar vader loslaat.

Het enige wat ik zelf niet kan loslaten: wanneer Don vertelt dat hij schrok, toen Mila als kind niet reageerde op de dood van haar vader, zegt hij: ‘Negen is niet zo jong.’ Maar: Mila is op 14-11-1975 geboren en haar vader overlijdt op 03-06-1984. Is zij dan niet acht jaar wanneer ze haar vader verliest?

Lees ook wat de andere bloggers van dit boek vonden.

De grote goede dingen verscheen bij uitgeverij De Bezige Bij.

Deze boekbespreking is onderdeel van Een perfecte dag voor literatuur, een leesclub voor bloggers die graag lezen wat onder ‘literatuur’ wordt verstaan. Ik dank hierbij uitgeverij De Bezige Bij en Cathelijne Esser van Een perfecte dag voor literatuur voor dit recensie-exemplaar.

Deze roman telt ook mee voor mijn leesuitdaging ‘Ik Lees Nederlands 2015’.

cropped-logo_ikleesnederlands_a_v2

Advertenties

Over Yolanda de Haan

Tekstschrijven | Redactie | Literatuurwetenschapper | Cultuurwetenschapper | Taalpurist | Muziek | Theater | Film | Nostalgisch | Schrijft en ontvangt graag brieven | Houdt van taart en Scandinavië
Dit bericht werd geplaatst in Een perfecte dag voor literatuur, Ik lees Nederlands 2015 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Soms zit iets kleins de grote goede dingen in de weg

  1. Lalagè zegt:

    Opvallend dat jij ook een cijfer ziet wat niet klopt. Ik heb dat op een andere plek gezien. Misschien kan Alma Mathijsen niet zo goed rekenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s